فرضیه دست یابی به گران روی و چسبناکی مطلوب در پیش آغشته های بر پایه رزین های اپوکسی به طور عمده با روش پیش پخت انجام می شود. اما، مشکل اصلی این روش، کاهش زمان انبارداری پیش آغشته به دلیل پیشرفت واکنش است. یکی از راهکارهای مناسب برای غلبه بر این مشکل، حذف مرحله پیش پخت در فرایند پیش آغشته سازی و دست یابی به گران روی مناسب به کمک فرمول بندی رزین های اپوکسی با وزن های مولکولی مختلف است. با این روش، امکان رسیدن به پیش آغشته ای با قابلیت پخت تک مرحله ای و زمان انبارداری طولانی تر مهیا می شود. روش ها با استفاده از رزین اپوکسی مایع با وزن مولکولی کم (Epon828) و رزین اپوکسی جامد با وزن مولکولی زیاد (Ker3003) در مجاورت حلال متیل اتیل کتون (MEK)، عامل پخت دی سیان دی آمید (DICY) و عامل شتاب دهنده دیوران (Diuron)، دو نوع فرمول بندی 3S7L (دارای wt% 30 رزین Ker3003 و wt% 70 رزین Epon828) و 4S6L (دارای wt% 40 رزین Ker3003 و wt% 60 رزین Epon828) طراحی شدند. بر اساس فرمول بندی های به دست آمده، پیش آغشته ها تهیه و سپس به کامپوزیت نهایی پخت شدند. آزمون های مختلفی همچون طیف نمایی زیر قرمز تبدیل فوریه (FTIR)، گرماسنجی پویشی تفاضلی (DSC)، آزمون دینامیکی-مکانیکی گرمایی (DMTA)، استحکام برشی بین لایه ای (ILSS)، استحکام کششی، چسبناکی و قابلیت شکل پذیری برای تعیین خواص رزین های فرمول بندی شده، پیش آغشته ها و کامپوزیت ها به کار گرفته شدند. یافته ها بر پایه فرمو بندی های طراحی شده، پیش آغشته های با خواص مطلوب بدون نیاز به مرحله پیش پخت به دست آمدند. نتایج نشان داد، دمای شروع پخت رزین های فرمول بندی شده نسبت به رزین اپوکسی Epon828، حدود °, 15 بیشتر است. فرمول بندی 4S6L چسبناکی و گرانروی مطلوب برای پیش آغشته را تا دمای °, 45 حفظ می کند. فرمول بندی 3S7L به ترتیب حدود 14 و %11 از نظر خواص استحکام برشی بین لایه ای نسبت به فرمول بندی 4S6L و Epon828 بیشتر است. سفتی خمشی برای پیش آغشته های ساخته شده بر اساس فرمول بندی های 3S7L و 4S6L به ترتیب برابر 3230 و 3460µ, J/m به دست آمد که حاکی از قابلیت زیاد شکل پذیری هر دو فرمول بندی است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

در پژوهش حاضر، اثر لاستیک مایع کوپلیمر بوتادی ان آکریلونیتریل با گروه های انتهایی کربوکسیل و اختصار CTBN و عامل پخت دی آمین انعطاف پذیر (جف آمینD-400) به طور مجزا بر خواص پیش آغشته های رزین اپوکسی برپایه دی گلیسیدیل اتر بیسفنول A و عامل پخت دیسیان دی آمید (Dicy) تقویت شده با الیاف شیشه مطالعه شده است. بدین منظور، خواص پیش آغشته های شیشه-اپوکسی مانند جریان پذیری، استحکام برشی پیش آغشته و استحکام برشی بین لایه ای مطالعه شد. از اینرو، درصد مواد فرار، درصد رزین و میزان پیش پخت در پیش آغشته ها ارزیابی شد. نتایج نشان داد، در تمام نمونه های حاوی لاستیک مایع CTBN و عامل پخت جف آمین تقریباً مقادیر درصد رزین، درصد مواد فرار و میزان پیش پخت با یکدیگر برابر بود و مقدار جریان پذیری با افزودن مقادیر مختلف لاستیک مایع و عامل پخت جف آمین تغییر چندانی نکرد. مقدار استحکام برشی با افزودن لاستیک مایع تا phr20 تغییر چندانی نداشته. اما، افزودن عامل پخت جف آمین به مقدار %20 سبب افزایش %8 استحکام برشی شد و افزودن بیشتر آن تا %40 اثر قابل توجهی بر استحکام برشی نداشت. افزودن لاستیک مایع تا phr 5 سبب افزایش استحکام برشی بین لایه ای به مقدار %7/7 شد، ولی در تمام نمونه های حاوی جف آمین استحکام برشی بین لایه ای از MPa 6/4 برای سامانه اپوکسی حاوی %100 عامل پخت دیسیان دی آمید به مقدار MPa 0/2 برای سامانه حاوی %60 عامل پخت جف آمین کاهش و سپس تا مقدار MPa 6/2 برای سامانه اپوکسی حاوی %100 عامل پخت جف آمین افزایش یافت.

خواص پیش آغشته ها با پارامترهایی همچون مقدار مواد فرار، مقدار رزین، درجه پیش پخت، مقدار حفره یا فضای خالی، چسبناکی و جریان پذیری ارزیابی می شوند. کسر وزنی رزین از مهم ترین خواص پیش آغشته به شمار می آید، به طوری که با تغییر در آن سایر خواص پیش آغشته مانند چسبناکی و جریان پذیری نیز تغییر می کند. برای کنترل کسر وزنی رزین باید ارتباط کمی آن با پارامترهای فرایندی، مانند سرعت خط تولید پیش آغشته، گرانروی رزین و فاصله بین غلتک های گیرنده رزین اضافی معین شود. در پژوهش حاضر، از پارچه شیشه نوع E سه جهتی با چگالی سطحی 1025gr/cm2 و رزین اپوکسی Epon828 برای تولید پیش آغشته به روش غوطه وری استفاده شد. در بخش نظری، فرایند پوشش دهی آزاد مطالعه شد، درنتیجه، مقدار ضخامت لایه رزین پوشش یافته به واسطه عبور الیاف از حمام رزین با مدل Landau-Levich محاسبه شد. در ادامه، ضخامت به دست آمده به عنوان خوراک ورودی فرایند ورقه سازی با غلتک درنظر گرفته شد. با نوشتن معادله حرکت برای عبور الیاف آغشته شده از بین غلتک های گیرنده رزین اضافی، ارتباط بین ضخامت لایه رزین ورودی به غلتک ها و ضخامت نهایی لایه رزین پوشش یافته به شکل معادله انتگرالی به دست آمد. برای حل عددی معادله انتگرالی، نرم افزار MAPLE به کار گرفته شد. نتایج حاکی از انطباق مناسب میان داده های تجربی و نظری است و نشان می دهد، با افزایش شعاع، سرعت زاویه ای و فاصله بین غلتک ها، کسر وزنی رزین به شکل خطی افزایش و درمقابل، با افزایش سرعت خط تولید پیش آغشته، کسر وزنی رزین کاهش می یابد. همچنین، اثر تغییرات گرانروی رزین بر کسر وزنی رزین پیش آغشته، در محدوده محاسبات این پژوهش، ناچیز است.

فرضیه: در این پژوهش، با سه نوع رزین اپوکسی بر پایه دی گلیسیدیل اتر بیس فنول A، فتالیک انیدرید و شتاب دهنده آلکانول آمین، چند محصول افزایشی به عنوان شتاب دهنده تأخیری پخت سامانه های تک جزئی اپوکسی-دایسی تهیه شد. این محصولات افزایشی با شتاب دهنده آزمایشگاهی و صنعتی و نیز با سه نوع رزین اپوکسی Epikote 828 ،Epiran 06 و ML 504 تهیه شدند. محصولات افزایشی تهیه شده با Epikote 828 و شتاب دهنده آزمایشگاهی قبلاً بررسی شده به عنوان مرجع درنظر گرفته شدند. به نظر می رسد، بتوان با شتاب دهنده صنعتی و تغییر نوع رزین اپوکسی، شتاب دهنده تأخیری جدید، کارآمد و در دسترسی تهیه کرد.  روش ها: چهار نوع محصول افزایشی مختلف تهیه شد. چهار فرمول بندی مختلف اپوکسی-دایسی با چهار نوع محصول افزایشی بر پایه شتاب دهنده صنعتی و یک فرمول بندی دارای شتاب دهنده صنعتی نیز به عنوان مرجع مقایسه، تهیه شد. برای ارزیابی محصولات افزایشی تهیه شده و اثر آن در فرمول بندی از آزمون های دمای ذوب، تغییرات گران روی با زمان، زمان ژل شدن، گرماسنجی پویشی تفاضلی و نیز از آزمون های برشی لبه ای، کشش عرضی و میکروسکوپ الکترونی پویشی برای بررسی اثر آن بر خواص مکانیکی کامپوزیت نهایی استفاده شد و تمام موارد با نمونه مرجع مقایسه شد. یافته ها: دمای ذوب تمام محصولات افزایشی تهیه شده بیش از دمای محیط بود، بنابراین در دمای معمولی جامد بودند. نتایج آزمون ها نشان داد، محصول افزایشی دارای شتاب دهنده صنعتی در فرمول بندی اپوکسی-دایسی، زمان ژل در دمای زیاد را کوتاه تر، تغییرات گران روی در دمای محیط و عمر کاربری را بیشتر کرده اما دمای پخت را تغییر محسوسی نمی دهد. کامپوزیت ساخته شده با محصول افزایشی دارای رزین ML 504، خواص مکانیکی کمتری داشت. در مجموع محصول افزایشی ساخته شده با رزین های Epiran 06 یا Epikote 828 به همراه شتاب دهنده صنعتی، شتاب دهنده تأخیری جدید و کارآمدی بوده و برای تهیه سامانه های تک جزئی اپوکسی-دایسی مناسب است.

در این پژوهش، تاثیر نانولوله های کربنی و تک لایه های گرافیت (گرافن) بر خصوصیات الکترومغناطیسی اپوکسی بررسی و با هم مقایسه گردید. برای انجام این کار، نمونه های نانوکامپوزیت های اپوکسی- گرافن و نانوکامپوزیت های اپوکسی- نانو لوله کربن تا 0.5 درصد وزنی (0.266 درصد حجمی) با استفاده از روش ریخته گری ساخته شدند. پس از آن، مورفولوژی و نحوه پخش تقویت کننده ها در زمینه به وسیله میکروسکوپ الکترونی روبشی بررسی شد. سپس خصوصیات الکترومغناطیس نمونه ها در باند X امواج الکترومغناطیس (8 تا (12GHz به وسیله شبکه آنالیزکننده اسکالر اندازه گیری و مقایسه گردید. نتایج نشان داد که بخش حقیقی نفوذپذیری الکتریکی اپوکسی خالص با اضافه کردن 0.5 درصد وزنی گرافن و نانو لوله کربنی به ترتیب به طور متوسط 36 و 16 درصد افزایش می یابد. مقدار متوسط بخش موهومی نفوذپذیری الکتریکی نمونه نانوکامپوزیت با 0.5 درصد وزنی گرافن به 0.5 رسیده است که 3 برابر نمونه نانوکامپوزیت با درصد برابر نانو لوله کربن و 12.5 برابر اپوکسی خالص است. فاکتور اتلاف نمونه نانوکامپوزیت با 0.5 درصد وزنی گرافن برابر 0.13 و نمونه نانوکامپوزیت با 0.5 درصد وزنی نانو لوله کربن برابر 0.045 به دست آمده است. همان گونه که نتایج نشان می دهند، گرافن به مراتب بیش تر از نانولوله کربن خصوصیات الکترومغناطیس و فاکتور اتلاف اپوکسی را بهبود می بخشد.

خلاصه: آسپیراسیون مایع آمنیوتیک آغشته به مکونیوم ممکن است منجر به سندرم آسپیراسیون مکونیوم گردد که موربیدیتی و مورتالیتی قابل ملاحظه ای دارد. بنابراین اداره زایمان با مایع آمنیوتیک آغشته به مکونیوم برای پیشگیری از آسپیراسیون اهمیت بسزایی دارد. تا حال چندین اقدام پیشنهاد شدند که برای مثال می توان انجام سزارین انتخابی، انفوزیون نرمال سالین به داخل کیسه آمنیون و شستشوی تراشه و برنش بوسیله سورفاکتانت رقیق شده را نام برد، که مفید بودن آنها به اثبات نرسیده است. ساکشن اروفارنکس و نازوفارنکس در زمان زایمان سر، قبل از زایمان شانه ها و بعد از تولد، ساکشن داخل تراشه تمام نوزادان بیحال موثرترین اقدامات می باشند. در این مطالعه تمامی این روشها بحث شده و مروری بر مقالات موجود ارائه می شود.